θα ξεμπερδέψω;
πότε;
θελω να φύγω μακριά, αχ πόνε, είσαι τόσο γλυκός μα σουβλερός ταυτόχρονα...
σβήσε από τα μάτια μου τα μάτια του χρόνε,
να μπορέσω να δω παραπέρα,
να μην βασανίζομαι, να μην βασανίζω,
κάνε την καρδιά μου πέτρα...
πολύτιμε θησαυρέ σε έχω στην καρδιά μου,
αλλά ηρέμησε κ πάψε πια, να βρω κ αλλού διαμάντια.
κ μην φοβάσαι, ακόμα κ αν δεν το λέω, εσύ είσαι εκεί, πάντα εκεί, το φως της διαδρομής μου, ατόφιο το χρυσάφι σου μέσα στην καρδιά μου...
μην κατακρίνεις αυτά που κάνω, δεν άλλαξα καθόλου,
προσπάθεια είναι μοναχά πληγωμένου ανθρώπου.
μην ξεχνας τα μάτια μου να διαβάζεις καρδιά μου, άσε τους εγωισμούς στην άκρη,
τι κ αν άλλοι μ'αγγιξαν, παραμένω καθάρη στην ψυχή,
το κορμή είναι απλά το περιτύλιγμά μας...
