-Αρχή παραληρήματος-
Τα νεύρα μου... γιατί να υπάρχουν τόσο κομπλεξικοί άνθρωποι? ΓΙΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑΤΙ??? Εντάξει ρε παιδί μου, όλοι έχουμε ανασφάλειες, καλές και άσχημες μέρες, συμπάθειες και αντιπάθειες αλλά... όσο περνάνε τα χρόνια και γνωρίζω ανθρώπους, παρατηρώ πως, όσο κι αν φαίνονται "γαμάτοι" και "φοβεροί τύποι" στην αρχή, κουβαλάνε κόμπλεξ τεραστίων διαστάσεων.. τα οποία φυσικά ποιος επωμίζεται? ΕΣΥ!!! Εσύ που δε φταις, που δε λες κουβέντα, που είσαι καλοπροαίρετος, που δεν προκαλείς, και τελικά ψάχνεσαι να αναρωτιέσαι τι έγινε... Ε, όχι. Δεν ανέχομαι πλέον τέτοιες κωλοσυμπεριφορές από κανέναν. ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΝ! Τα χώνω και κράζω και γίνομαι σκληρή και δε μ'ενδιαφέρει αν θεωρηθώ κακιά. Οι καλοσύνες και η καλοπροαίρετη διάθεση μόνιο σε όσα άτομα το αξίζουν.
ΜΑΚΡΙΑ από κομπλεξικούς... δεν αξίζει καν να προσπαθήσεις να τους αλλάξεις. Δεν αλλάζουν, κι αν δεν έχεις την ψυχραιμία και την υπομονή του Νωέα πχ (

) διαλύεις και την ψυχική σου ηρεμία. Καμία υποχώρηση, κανένας συμβιβασμός σε τέτοια άτομα. Πραγματικά, είναι τόσο δύσκολο να γνωρίσεις άτομα που παραμένουν σωστοί, ξηγημένοι, δίκαιοι, με αυτοπεποίθηση και όχι ισχυρογνώμονες και κακομαθημένοι?
-Τέλος παραληρήματος-