Τελικά είμαστε αναλώσιμοι για τους κυβερνώντες, ενώ αυτοί θα έπρεπε να είναι αναλώσιμοι στο μυαλό και στην ψήφο μας, τους έχουμε χαρίσει "αθανασία" και τους φαντάζομαι σαν κανίβαλους που σπάνε κόκκαλα και τα ρουφάνε. Ποτέ πια δεν είμουν πιο σίγουρη ότι θα φύγω από εδώ.
Δικτατορία πασπαλισμένη με "ζάχαρη άχνη"-ποντικοφάρμακο και αντί για στρατιωτικούς βλέπω 300 λουκουμάδες να παλεύουν με το λίπος τους και τα λεφτά που μας κλέψαν. Με λυπάμαι.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.