Ειλικρινά λυπάμαι πάρα πολύ που το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο που είχα εγώ στο μυαλό μου κατέρρευσε σήμερα για δεύτερη φορά στον ίδιο χρόνο...Δεν είναι δυνατόν να γράφεις ένα μάθημα και να σε κόβουνε επειδή αντέγραψες από ένα άγνωστο άτομο που καθότανε 6 σειρές πιο πάνω από σένα στο αμφιθέατρο...Δεν είναι δυνατόν να προσπαθείς να εξηγήσεις στους καθηγητές σου και εσύ και το άλλο άτομο ότι δεν έγινε τίποτα το μεμπτό αλλά ότι κάνανε λάθος και να σου συμπεριφέρονται εντελώς προσβλητικά γελώντας, λέγοντας ανέκδοτα και μην κάνοντας τον κόπο να ακούσουνε τη σκέψη σου...Δεν είναι δυνατόν να διαβάζεις ένα μάθημα ένα μήνα την πρώτη φορά (την παραπάνω φορά με το κόψιμο) και άλλες πόσες μέρες αυτή τη φορά και να κάνεις μία τρύπα στο νερό επειδή κάποιοι ανισόρροποι, ανεύθυνοι και ξεδιάντροποι κύριοι θέλουνε να παίξουνε με τη νοημοσύνη σου και να δούνε πως μπορείς να ανταπεξέλθεις στην κάθε φαεινή ιδέα που τους κατέβηκε για θέμα...Λυπάμαι πολύ που οι κύριοι αυτοί είναι καθηγητές μου και που διδάσκουνε σε ένα τόσο ιστορικό πανεπιστήμιο...Λυπάμαι πιο πολύ για μένα ωστόσο που κάθομαι ακόμα εδώ και ανέχομαι τέτοια περιστατικά και που δεν έχω την επιλογή να ξεφύγω από αυτά...
