Άνθρωποι νεκροί,κουβαλάνε τα κουφάρια τους απο το πρωί μέχρι βράδυ.
Άνθρωποι που ανασαίνουν...αλλά δεν ζούν.Άνθρωποι που ξεχάσανε πώς να αγαπούν,πως να χαίρονται...
Χτίσαμε τσιμεντουπόλεις,και μπήκαμε να ζήσουμε σε κλουβιά...Βάλαμε και κάγκελα στα παράθυρα για να κρατήσουμε τους κλέφτες απ'εξω.
Ζώντας ζωές ψεύτικες,προσπαθούμε να δειξουμε πως ζούμε το παραμύθι,δείχνοντας πόσο τέλεια περνάμε...Ενώ στην πραγματικότητα ζούμε τον εφιάλτη.
Λησμονήσαμε το όνειρο,και πεθάναμε....Ζούμε,αναμένοντας πότε θα μας ανακοινώνουν την ώρα θανάτου μας...
Πεθάναμε...Πρίν προλάβουμε κάν να ζήσουμε...
Ονειρευτείτε!!!Αυτό μας κρατάει ζωντανούς...
Αξίζει να υπαρχεις για ένα όνειρο,και ας είναι η φωτιά που θα σε κάψει...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.