Χθες ανάμεσα στις βροχερές και συννεφιασμένες μέρες του φθινοπώρου, όλως παραδόξως βγήκε ο ήλιος...και φυσικά τι πιο όμορφο θέαμα από το ουράνιο τόξο; Η ημέρα, λοιπόν, ήταν ιδανική για μια ξένοιαστη βόλτα, καφέ και καλούς φίλους!
Ξεκινώντας να φτάσω στον προορισμό μου αποφάσισα πως λίγη καλή μουσική και αγαπημένα ''κομμάτια'' θα μου έφτιαχναν ακόμα περισσότερο τη διάθεση για να απολεύσω την υπέροχη εκείνη μέρα...
Παίρνοντας στα χέρια μου το κινητό τηλέφωνο, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να συνδέσω τα ακουστικά. Βγάζοντας τα από την τσάντα γρήγορα συνειδητοποίησα ότι ήταν υπερβολικά μπλεγμένα για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό μου 'Υστερα από έναν βαθύ αναστεναγμό αποφάσισα πως δεν είχα άλλη επιλογή. Έπρεπε να ξοδέψω τουλάχιστον 5 λεπτά για να ξεμπερδέψω αυτό το χάος που κρατούσα στα χέρια μου και μη δίνοντας σημασία στη διαδρομή, ξεκίνησα να πιάσω τη μία άκρη ώστε να φτάσω στο τέλος, όπως ακριβώς ο Θησέας ακολούθησε το μίτο της Αριάδνης.
Όσο πιο μπλεγμένα ήταν τα ακουστικά τόσο πιο πολύπλοκες σκέψεις και συνειρμοί ξεπετάχθηκαν στην επιφάνεια.
Για κάποιους, αν όχι για όλους, η ζωή είναι ένα κουβάρι ακουστικών. Μέσα σε ατό ο καθένας μας μπορεί να βρει δυσκολίες και εμπόδια, στόχους και κόπους, έρωτες, αγάπες, λύπες, γεμίζει, ό,τι σε κάνει να βρεις τον εαυτό σου, ίσως χαμό αγαπημενών προσώπων, κόπους που δεν απέδωσαν, οικεία άτομα που σου χαρίζουν κάτι περσσότερο από ένα υλικό αγαθό, την οικογένεια όπως τη νιώθει κανείς -είτε αυτή είναι μακριά είτε δίπλα σου- την πίστη σου, τις παραξενιές σου, αυτά που λατρεύεις, τα πάθη σου, την καρδιά σου, την ψυχή σου ολόκληρη μπορεί να αντικατοπτρίσει ένας συνειρμός σε συνδυασμό με ένα...μπλέξιμο!
Είχε μείνει ένας κόμπος για να κάνω αυτό που ήθελα εξ' αρχής. Ένας κόμπος. Δεν με αμπόδιζε σε τίποτα. 'Ηταν τόσο ασήμαντος που σκέφτηκα ότι θα μπορούσα απλώς να τον παραλείψω. Ανούσιο εμπόδιο για τα χέρια μου, ανυπέρβλητο ωστόσο για τις σκέψεις μου. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα αποφάσισα πως αν τα ακουστικά ήταν ένα κομμάτι μου τότε.. ''Γιατί τα παρατάω στην πρώτη δυσκολία; Γιατί δνε πέρνώ το εμπόδιο; Γιατί δεν τελειώνει ό,τι αρχίζω; Γιατί;'' Από τελειομανία και πείσμα αποφάσισα πως αν το τέλος δεν ήταν μακριά μου τότε έπρεπε να..τερματίσω!
Ο τελευταίος κόμπος λύθηκε, το χαμόγελο επλώθηκε στο πρόσωπό μου, η γαλήνη στην ψυχή μου: μην τα παρατάς ποτέ! τι σου είναι όμως ένα ζευγάρι ακουστικών και η άβυσσος του μυαλού;!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
