Φεύγεις κάθε βράδυ, στις δέκα η ώρα.
Κι αφήνεις στο δωμάτιο μια τρύπα και σβηστά τα φώτα.
Ανοίγω την παλιά εφημερίδα και ψάχνω για κανένα σινεμά.
Κι όμως, αύριο το πρωί θα με πάρεις στο τηλέφωνο ξανά
Κι εγώ θα την πατήσω.. και θα γλιστρήσω..
Πάνω στην γυάλινή σου φωνή.
Φεύγεις κάθε βράδυ στις δέκα η ώρα κι αφήνεις έκθετο στη ροή του δρόμου εμένα με κραυγή διαβόλου.
Στο στήθος μου χτισμένη μια κλεψύδρα, τα δάκριά μου στάζει, σιωπηλά.
Δεν σε γνώρισα ποτέ. δεν σε είδα..
@Δημήτρη, καλή είναι, αν και προτιμώ αυτή στο Παρίσι.
Τραγούδι ή στίχος που σ'έχει σημαδέψει;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.