Ας σταθώ λίγο στο ζήτημα των ρόλων. Δηλώνουμε συμμετοχή σε ένα παιχνίδι που γνωρίζουμε εκ των προτέρων πως έχει κάποιους ρόλους. Ο παράγοντας τύχη είναι ο μόνος που καθορίζει ποιον θα πάρει ο καθένας και είναι πολύ λογικό κάποιοι ρόλοι να μας φαίνονται πιο συμπαθητικοί από άλλους, αλλά μου φαίνεται τουλάχιστον άσχημο να βλέπω άτομα να δηλώνουν πως δεν παίζουν γιατί δεν τους άρεσε ο ρόλος τους. Ακόμη πιο άσχημο να μην εμφανίζονται καν. Ανοίγω το πιμί, βλέπω ρόλο κι αν μ’ αρέσει, σας κάνω την τιμή να παίξω. Πόσο πιο ηλίθιος μπορεί να νιώσεις που ασχολήθηκες να τα κάνεις όλα όσο πιο όμορφα γινόταν;
Πώς αισθάνονται οι άλλοι που θέλουν πραγματικά να παίξουν ένα ωραίο παιχνίδι και η ομάδα τους ζημιώνεται λόγω γούστου και προτιμήσεων;
Δεύτερο ζήτημα που με απασχόλησε ήταν αυτό των παραιτήσεων. Το βράδυ της τριπλής αποχώρησης, όπως είδατε, δέχτηκα πραγματικά ΠΟΛΛΑ προσωπικά μηνύματα (δεν μέτρησα και τα sms, τηλέφωνα) και προσπαθούσα να μαζέψω την κατάσταση για να μη χαλάσει το παιχνίδι μέχρι που βγήκα και εγώ εκτός ορίων. Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε και την επομένη. Αντιλαμβάνομαι το πάθος σας για παιχνίδι, αλλά με ρέγουλα, παιδιά. Ο Γιώργος το περιέγραψε πολύ γλαφυρά και είναι ρεαλιστικός παρόλη την υπερβολή που φαίνεται στα λόγια του. Ήταν υπερβολικές οι αντιδράσεις και προσωπικά πνίγηκα μέσα σε όλες αυτές τις διαμαρτυρίες από παντού. Θυμάμαι το πρωί μετά την Τρίτη που άρχισε να μου λέει ο Γιάννης κάτι για το Παλέρμο και ήμουν στο τσακ να σας το καταστρέψω, αλλά σεβάστηκα τη διάθεσή σας για παιχνίδι (όχι όλων) και θεώρησα αδικία να συμβεί κάτι τέτοιο για μερικές άσχημες στιγμές. Εκ των υστέρων χαίρομαι που δεν έγινε αυτό, αλλά έχω βάλει τους φίλους μου να υποσχεθούν πως δε θα με αφήσουν ξανά να αναλάβω το συντονισμό σε Παλέρμο ό,τι κι αν λέω.
Κάθε παιχνίδι στήνεται με αφοσίωση, προσπαθούμε να δώσουμε ό,τι μπορούμε και η γεύση είναι bittersweet στο τέλος για μια ψήφο που ξεχάστηκε, ένα σχόλιο, μια αποβολή, αδιαφορία. Και δε χαρακτηρίζω αδιαφορία τη μικρή συμμετοχή. Καθένας διαθέτει όσο χρόνο θέλει, αλλά εφόσον αποφασίζει να παίξει, θα πρέπει να αφιερώσει λίγο από αυτόν για το παιχνίδι κι ας είναι να κάνει ένα ουσιαστικό ποστ. Θα βγει κάποιος να μου πει: Ρε Κιτ, πολύ σοβαρά δεν το παίρνεις; Ναι! Ακριβώς αυτό! Το παίρνω σοβαρά γιατί θέλω να είμαι σωστή απέναντί σας και ζητάω από βλακεία και κάλο στον εγκέφαλο το ίδιο και από εσάς.
Συμβουλή λοιπόν προς τους επόμενους παίκτες: Αν δεν έχετε διάθεση για παιχνίδι ανεξάρτητα από το τι θα βγει από την ματρόσκα, μην παίζετε. Αν τύχει κάτι, ενημερώστε. Σεβασμός στους συμπαίκτες και στους βλάκες που είναι όλη μέρα μέσα για να παίζετε εσείς όμορφα.
Συμβουλή προς επόμενες ΣΕ: Μην παίρνετε τόσο σοβαρά το παιχνίδι. Δείτε το όσο χαλαρά μπορείτε για να μην έχετε παρόμοιο αποτέλεσμα. Το άγχος και τα νεύρα δημιουργούν κακή διάθεση και γινόμαστε επιρρεπείς σε λάθη.
Κλείνοντας θέλω να πω ευχαριστώ σε όσους με ενθάρρυναν στη διάρκεια του παιχνιδιού και με χαλάρωναν, στον Μερκ που με άντεξε ως το τέλος και στα παιδιά που έπαιξαν και χάρηκαν το παιχνίδι γιατί μου μετέδωσαν αυτή τη χαρά τους. Συγγνώμη αν στεναχώρησα, αδίκησα, νευρίασα τον οποιονδήποτε από εσάς και επίσης να πω συγγνώμη και στην Drama Prinzessin που έμεινε εκτός παιχνιδιού γιατί δεν πρόλαβε να απαντήσει στο μήνυμα επικύρωσης αν και ήθελε να μπει. Δεν έγινε επίτηδες.
ΥΓ: Έγινα κομματάκι Drama Queen και δεν μου ταιριάζει. Επ’ ουδενί δεν το παίζω θύμα, δεν είμαι. Ήταν επιλογή μου και δε μετανιώνω. Η χαρά μου όταν τελειώνει όμορφα ένα παιχνίδι και βλέπω πως το χαρήκατε με αποζημιώνει πάντα ό,τι κι αν έχει προηγηθεί.
