λονδίνο...ένα μοδάτο/χλιδάτο/-άτο εστιατόριο κάπου στο κέντρο...
αφού έχουμε φάει κάτι τρελές ελίτσες σε τεράστια πιάτα (δύο στο καθένα ξέρετε τώρα, με το σπαράγγι από κατω να παριστάνει το στόμα στις δύο ελιές-μάτια


), μετά κάποιο κυρίως πιάτο που είχε πάλι σπαράγγια (σύμπτωσις???

δε νομίζω

), ήρθε η κορύφωση στο γλυκό:
Τσιζκέικ.
Θα μου πείτε, τι πρόβλημα υπάρχει με αυτό το τόσο ωραίο-μου-τρέχουν-τα-σάλια-και-μόνο-που-το-γράφω γλυκάκι.....
Τσιζκέικ, ΦΤΙΑΧΤΟ ΜΟΝΟ ΣΟΥ.
ΝΑΙ. Καλά διαβάσατε.
Αλλού η βάση.
Αλλού η κρέμα
Αλλού τα τόπινγκς.
Μας δώσανε και σύνεργα πάντως.
Τους χρυσώσαμε και φύγαμε.
πιάσαμε και ένα φις-εντ-τσιπς στο χέρι.