Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι για την Ειρήνη και
για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν από τις φωνές
το πρόσωπο σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε μη ξεχάσεις ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρονια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιαζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτεις
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρο
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δεν θα διστάσεις.
Θα απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
θα απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατωφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιασεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο να ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς ένα άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμενος πάνω από το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τα αποχαιρετήσεις όλα αυτά και να ξεκινήσεις
για όλα τα άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε φυλακή για εικοση ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ μες την φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες από το τετραγωνικό μέτρο του κελλιου σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν με στην απεραντι σιωπή, τη νυχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιου σου με το δάχτυλο
από το άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και να ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στην φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θα αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τα αρχικά του ονόματος σου και μια λεξη
Ειρήνη
σαν να έγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σε ολακαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω από την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ να ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμανε για την Ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Τάσος Λειβαδίτης <<Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος>>
