Ενα τραγούδι, μια δική μας ιστορία

[Valder]

Δεν ξέρω αν έχει υπάρξει ξανά αυτό το θέμα, αλλά μου ήρθε τώρα, που πήγα να βάλω ένα λαικό.

Τραγούδια τα οποία για εμάς είναι σημαντικά, γιατί κρύβουν μια δική μας προσωπική ιστορία από πίσω. Ευχάριστη, λυπητερή, αδιάφορη, δεν έχει σημασία.

Κάτι σου κάνει κλικ με ένα τραγούδι, κάπως το έμαθες, κάπως είναι συνδεδεμένο με ένα γεγονός, βαλ' το εδω απαραιτήτως μαζί με την ιστορία σου:

Κάνω την αρχή:

Σωτήριον έτος 2012 και πάνω που περιμέναμε το τέλος του κόσμου τάχα μου, ήρθε το τέλος δυστυχώς για έναν εκ των πιο τιτανομέγιστων καλλιτεχνών, τον Δημήτρη το Μητροπάνο.

Ούτε τον είχα εκτιμήσει ως τότε, είχα πάρει σωρό τα κομματια του Διονυσίου και η απόλαυσή μου τέλειωνε εκεί.
Είχα τυχαία βάλει να παίζει μια συλλογή από Μητροπάνο.

Τότε έπαιζα ακόμα παιχνίδια στον ελεύθερο χρόνο μου, ξέσκαγα απο τη διπλωματική του μεταπτυχιακού, και είχα βρει το Torchlight 2 κάτι σαν κλώνος του Diablo, έχεις ένα χαρακτήρα που χει μια γατα για κατοικίδιο και πηγαίνετε παρέα σε περιπέτειες όπου κατατροπώνεις κακές οντότητες κλπ, σε καρτούν στυλ.

Είχα βάλει λοιπόν, τα άπαντα του Μητροπάνου να παίζουν χαλί πίσω απο το παιχνίδι και πριν το καταλάβω είχα φτάσει 5 το πρωί, να χω πατησει παύση το παιχνίδι για να μπορώ να ακούω τα τραγούδια κι εγω να έχω μερακλώσει με το "μου σπάσανε το μπαγλαμά".


Όλα τα τραγούδια στη ζωή μας έχουν μια ιστορία - Άσμα #1:

 

[Υδροχόος]

Λοιπόν, λοιπόν...

Και πόσο μου αρέσει να διαβάζω ιστορίες (σαν την παραπάνω, μα κι αυτές που θ΄ ακολουθήσουν, είμαι σίγουρη...), μα και πόσο μ΄ αρέσει να γράφω τις δικές μου (αποδίδω καλύτερα γραπτά...)...

Υπήρχε μια περίοδος, λοιπόν, πολύ έντονη στη ζωή μου. Για να είμαι πιο ακριβής, μία από τις πολύ έντονες. Φρεσκοχωρισμένη γυναίκα εγώ (στα 42) μ΄ ένα παιδί στην εφηβεία (στα 16). Καλά μέχρι εδώ. "Έπιανε" στην αρχή, και για κάποια χρόνια το "11 η ώρα να είσαι πίσω". Μια χαρά. Έλεγα κι εγώ...ζάχαρη θα την βγάλουμε. Αυτό ήταν. Το ΄χω.-

Μα έλα που...υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο. Στην πορεία, εκεί γύρω στα 18 με 22 (επειδή "πέρασε" κι εδώ Αθήνα...), άρχισε να γίνεται η μέρα νύχτα και η νύχτα μέρα !!! Το "11 να είσαι πίσω" όχι μόνο δεν τολμούσα να το πω (θα ήταν μεγάλο λάθος, εκ μέρους μου...), αλλά ούτε να το σκεφτώ καν. Στις 11 ξεκινούσε η ζωή...Και θέλοντας και μη, έπρεπε κι εγώ ν΄ ακολουθήσω αυτό τον τρελό ρυθμό (γιατί στα μάτια μου τρελός φαινόταν...) και να προσαρμοστώ στο ρυθμό των νιάτων. Για βράδια, θυμάμαι, ολόκληρα...για χρόνια, θα έλεγα...έτρωγα τα νύχια μου (τρόπος του λέγειν, μα κυριολεκτώ συνάμα...), μέχρι ν΄ ακούσω τα κλειδιά στην πόρτα. Μέχρι ν΄ ακούσω το χαρακτηριστικό εκείνο ήχο που θα καθησύχαζε την καρδιά και θα την έβαζε στη θέση της. Θυμάμαι βράδια να κοιμάμαι χαράματα. Να θέλω ενδιάμεσα να πάρω ένα τηλέφωνο και να του "βρε κ@λόπαιδο πού είσαι τέτοια ώρα ;;;", μα, αντ΄ αυτού, να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια και μόνο σαν άκουγα το θόρυβο στην πόρτα...έβγαζα έναν αναστεναγμό, "φορούσα" ένα ωραίο χαμόγελο και τον ρωτούσα "είσαι καλά αγόρι μου ; Πέρασες καλά ; Οκ ;" και άκουγα (μα και το ΄βλεπα...) το ¨εντάξει είμαι, μάνα μου, μια χαρά. Πώς και δεν κοιμάσαι τέτοια ώρα ;", μ΄ εμένα ν΄ ανταπαντώ "δε με έπαιρνε ύπνος. Διάβαζα..." (μωρέ μια χαρά ύπνος θα μ΄ έπαιρνε αν ήσουν στο κρεβάτι σου, μου ερχόταν να του πω...)...

Χρόνια αργότερα διαπίστωσα ότι καλά έκανα. Πολύ καλά έκανα. Αν αντιδρούσα αλλιώς (όπως πραγματικά θα μου έβγαινε...) το μόνο που θα έκανα θα ήταν να τον κάνω ν΄ αντιδράσει και να τον "χάσω". Ήταν αυτή μια έντονη περίοδος της ζωής μου...που τα νεύρα μου τα έκανα γαργάρα. Τα κατάπινα και δε μου βγήκε σε κακό. Και τώρα τον καμαρώνω και είμαι ήσυχη. Και τα βράδια κοιμάμαι το ίδιο ήσυχα. Γιατί...τότε, έκανα, αυτό που λέμε, "καλή δουλειά" (και είναι απ΄ τα ελάχιστα πράγματα που καμαρώνω στη ζωή μου...)...

Εκείνη τη μεγάλη χρονική περίοδο, λοιπόν. άκουγα ένα τραγούδι του Βοσκόπουλου, πάρα πολύ συχνά. Που μιλάει για ένα...κάτι. Για ένα κάτι που μένει, όταν μια αγάπη πεθαίνει νωρίς...Και το δικό μου...το κάτι...είναι ΚΑΤΙ !!! Κάτι πολύ σημαντικό. Η ζωή μου όλη.-

Αυτά.

 

[Aleksa]

Το πρώτο τραγουδάκι που μου είχε αρέσει, είχα αποστηθίσει ως νήπιο και θυμάμαι με παρότρυναν να το τραγουδάω (όπως χαριτωμένα τραγουδάνε όλα τα νήπια) όταν έρχονταν φίλοι επισκέπτες :

 

[glayki]

Κάπου στη δεκαετία 1990 ( τότε που οι δυνατότητες ψηφιακής ψυχαγωγίας ήταν όνειρα θερινής νυκτός ) και διαβάζοντας για εξεταστική μεταμεσονύκτιες ώρες.. πέρασα ένα ολόκληρο 8 ώρο (12.00/8.00) έχοντας στο background το " The wall"( σε κασέτα αγορασμενη από πάγκους του ΑΠΘ , όπως συνηθιζόταν τότε. Μου άρεσε να ζωγραφίζω και τα εξώφυλλα με ψυχεδελικά σχέδια). Από ένα σημείο και μετά λέξεις ( σημειώσεων πανεπιστημιακών) και ήχοι έγιναν ένα . Παραθέτω και ένα άκουσμα από το " The wall "

 

[Himela]

Καλοκαίρι που είχε βγει το Αχ κορίτσι μου του Πλούταρχου, το 2001, ήμασταν στις διακοπές και ήμασταν όλη μέρα σε μια ταβέρνα και το βάζαμε σε επανάληψη το τραγούδι αυτό γιατί μας άρεσε. Μια φίλη μας σερβιτόρα φορτώνει που το ακούει όλη μέρα και εκεί που καθόμασταν μια μέρα βγαίνει έξω και με μια απελπισία στο βλέμμα της τραγουδάει στη μουσική του τραγουδιού "Αχ βρε πούστη μου!". Ξεραθήκαμε στο γέλιο και το θυμάμαι ακόμα, όποτε το ακούω.

 

[Aura]

Το τραγουδούσα εφηβεία όταν θα έφευγαν οι δικοί μου για κάνα ΣΚ και εμείς αλά ''μόνος στο σπίτι''

 

[Himela]

Ήμουν περίπου 8-9 και αγαπούσα ένα συμμαθητή μου. Έπαιζε αυτό το τραγούδι και εγώ το τραγουδούσα όλο πάθος. Με άκουσε ο θείος μου και με ρώτησε "για ποιον το λες αυτό;" κι εγώ η χαζή αντί να πω "για κανέναν" είπα κοκκινίζοντας "για τον ... τον συμμαθητή μου". Ακόμα θυμάμαι πόσο ντράπηκα.