Mα γιατί το τραγούδι να'ναι λυπητερό
μεμιάς, θαρρείς, κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε.
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ' έπνιξε
Φυλάξου για το τέλος, θα μου πεις.
Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος.
Κουράγιο, θα περάσει θα μου πεις.
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο, που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.
