μια γυναίκα αράχνη λεω, είδα
μια γυναίκα ψυχρή, νυχτερίδα
που κοιμάται σιγά, αναμένει οικτρά
του τρωτού μας φωτός τη λαμπίδα
κι όλο λέει πως ζούσε για πάντα
τρωκτικά, ξωτικά και στη μπάντα
να την δης μια ζωή αβρυχάσαι, και αν την δεις την φοβάσαι
μάλλον Βάμπι την λεν, δεν θυμάσαι;
δεν κοιμάται, δεν κλαιει ούτε αφοδεύει
ένα makeup τη μέρα ξοδεύει
δεν την νοιάζουν τα χρήματα, μόνο να ναι στα μνήματα
η γυναίκα αράχνη σε βλέπει...