Όσο πιο αβλαβής είσαι για τη μάζα, τόσο σε παίζει η μάζα και σε αγαπάει, γιατί δεν της θυμίζεις πόσο προβληματική είναι και δεν σπας αυγά. Ουτε καν με έναν απο τη μάζα δε σπας αυγά, γιατι απαξ και κανεις την αρχή, εκτός κι αν το κανεις με σιγαστήρα στα μουλωχτά, μη μαθευτεί, γιατι αν ειναι φανερό το περιμένουν κι οι υπόλοιποι και μετα χάθηκε το παιχνιδι. Ή με κανένα ή με όλους πρέπει να ειναι σπασμενα τα αυγά. Κι όταν τα σπάσεις πρέπει να εισαι έτοιμος να δραπετεύσεις εκεί που δε σε ξέρει κανείς, για να χεις ολόκληρα αυγά ξανά με άλλη μάζα.
Κριτική σκέψη και κοινωνική αποδοχή δεν πανε παρέα. Αρα λοιπόν επιλέγεις το μεγάλο θέατρο. Κι οτι κανεις το κανεις κρυφά. Και όλα καλά. Σε αγαπάνε όλοι. Μα όλοι.
Κι αυτοι που θα σε καταλάβουν τι λέρα, τι μούργα είσαι, θα τους βγαλεις και τρελούς εύκολα. Δε μπορεί όλοι να κάνουν λάθος.
Κι όμως καμια φορά ο γιαλός είναι εντελώς στραβός!
Αυτο ειναι ολο το κοινωνικο εγχειρίδιο επιβίωσης για τη συγχρονη κοινωνία και ημέρα.
Με το βυζί της γκομενας σου στο στόμα, να σε πιάσει η γυναίκα σου, σ εχουν μάθει πλήθος μάζα πόπολο, εσύ να λες "αγάπη μου δεν ειναι αυτο που νομίζεις, σε λατρεύω". Αλητεία, διανοητική κατάληψη δια της ελπίδας, της ψευδούς υποσχέσεως η οποία υπερνικά κάθε λογική παρατήρηση δια του οφθαλμού. Η ελπίδα βλέπει καλύτερα απο το ματι, ο εγωισμός ακούει καλύτερα απο το αυτί και η ανασφάλεια σκέφτεται καλύτερα απο τον εγκέφαλο.
Ψοφάει η μάζα, η κοινωνία για το φαίνεσθαι κι οχι για την ουσία.
Αφου το λένε όλοι ότι με τα βοθρόνερα κανεις δέρμα, ας νιφτούμε κι εμείς.
Εκεί θα φτάσει, εκεί έχει ήδη φτάσει.
