Για την Ομάδα Β - Υπέρ
Lorien
Ένα από τα θεμελιώδη αγαθά που χαρακτρηριζεί τον άνθρωπο, είναι τόσο η ικανότητα, όσο και το δικαίωμα, η ελευθερία επιλογής. Να επιλέξει στέγη, συνάνθρωπο, συναναστροφές, επάγγελμα, μόρφωση, συνήθειες ζωής. Είναι τόσο σημαντικό αγαθό, που το διατηρούμε ακόμα κι αν μια τέτοια επιλογή βλάπτει τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια απ'αυτές, είναι το κάπνισμα.Θα πρέπει όμως ένα τόσο νευραλγικό αγαθό όπως η ελευθερία επιλογής, να ακυρώνεται αβίαστα, όταν μιλάμε για δημόσιους κλειστους χώρους διασκέδασης ; Γιατί θα πρέπει οι καπνιστές να ψάξουν άλλα μέρη ώστε να μπορούν να εξασκήσουν το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους να καπνίζουν; Ναι, υπάρχουν ενδείξεις πως το παθητικό κάπνισμα βλάπτει, όμως αυτός ο κίνδυνος δεν αποτελεί λόγο απαγόρευσης του. Κάτι τέτοιο θα ήταν τόσο λογικό, όσο λογικό θα ήταν να απαγορεύεται κάθετί το βλαβερό, όπως πχ φαστ-φουντ, αλκοόλ, ορειβασία, αυτοκίνητα, επικίνδυνα σπορ κλπ. Όπως πρέπει να διαφυλάξουμε το δικαίωμα κάποιων να μην αναπνέουν καπνό όταν διασκεδάζουν, έτσι πρέπει να πράξουμε και για το δικαίωμα όσων θέλουν να κάνουν χρήση ενός νόμιμου προϊόντος στους χώρους αυτούς. Σε μια οργανωμένη και πολιτισμένη κοινωνία, το κράτος, εμείς δηλαδή, πρέπει να έχουμε ξεκάθαρες προτεραιότητες. Όχι να προστατεύουμε τον καθένα από τον εαυτό του παρεβαίνοντας στην προσωπική του ζωή, αλλά δίνοντας του τα εφόδια ώστε να μπορεί να συνυπάρχει με τον συνάνθρωπό του, χωρίς να χρειάζεται να θυσιάζει πολύτιμα αγαθά. Ούτε την υγεία του μη-καπνιστή, αλλά σίγουρα ούτε και την ελευθερία του καπνιστή. Δε θα πρέπει να επιλέγουμε ένα ζωτικό αγαθό, την υγεία, εις βάρος ενός εξίσου σημαντικού, της ελευθερίας. Πόσο μάλλον, οταν μπορούμε κάλλιστα να έχουμε και τα 2.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.