Βλέπεις μια ταινία. Συγκινείσαι. Κλαις. Σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου. Πεινάς. Νιώθεις τα δάκρυα ζεστά στα μάγουλά σου. Θυμάσαι και κάτι δικά σου. Ξαναθυμάσαι την ταινία. Και το φαϊ; Τα μάτια σου έχουν θολώσει. Το ίδιο και το μυαλό. Σκέφτεσαι: "φτου γμτ και πεινασμένη και αχάριστη!". Πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον Κίτσο. Να του ζητήσω συγγνώμη. Ίσως τελικά εγώ έφταιγα. Να πάω στη μαμά να της πω πόσο την αγαπάω. Να κάνω ένα τοστ. Τοστ. Ας αρχίσω από το τοστ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.