Πριν λίγες μέρες είχε συννεφιά και έβρεχε ψηλά. Όχι πολύ. Ήμουν στο μπαλκόνι, με λεπτά ρούχα και κρύωνα. Έψαχνα να βρω τον ήλιο μια βροχερή μέρα και σκέφτηκα οτι παρόμοια έψαχνα να βρω αγάπη σε βροχερές καρδιές. Μου φάνηκε ηλίθιο.
Σήμερα το πρωί, κατά τις 8 περίπου, πήγαινα στο σχολείο και ο ουρανός ήταν πάλι συννεφιασμένος. Μόνο που είχε ένα κομμάτι απερίγραπτα όμορφο. Σε ένα σημείο ήταν λες και είχε ραγίσει και μέσα από τη σχισμή ξεχυνόταν το φως του ήλιου. Πραγματικά ήταν μία εικόνα θεϊκή. Τότε σκέφτηκα οτι κάποιος που ψάχνει για τον ήλιο μια ηλιόλουστη μέρα θα τον έχει άπλετο και θα τον χορταίνει και με το παραπάνω. Αλλά αυτός που ψάχνει για τον ήλιο στο συννεφιασμένο ουρανό θα έχει τη τύχη να ζήσει αυτό το σπάσιμο του ουρανού, το έντονο πάθος του ήλιου που ριζώνει στο ράγισμα.
