Ὁ Στράτος μου ἀρέσει γιὰ πολλοὺς λόγους: Στιβαρὴ λαϊκὴ φωνὴ, μὲ βυζαντινὸ χρῶμα, χωρὶς πολλοὺς μελοδραματισμούς (στὴν ἀρχὴ τῆς καριέρας του εἶχε τὴν τάση νὰ μιμῆται τὸν Καζαντζίδη ἀλλὰ μετὰ τὸ ξεπέρασε),
Ακριβώς ! Δωρικός τύπος και σένιος. Ο μάγκας, ο φίνος, ο κύριος. Τον Καζαντζίδη δεν τον αντέχω ούτε μισό λεπτό, αυτός ο Τούρκος ήταν ένας από αυτούς που κατέστρεψαν τον νεοελληνικό πολιτισμό, ήταν παρανοικός, αρκεί να τον έβλεπε κανείς όταν μιλούσε με πόσο μίσος και κακία μιλούσε. 'Εχριζε θεραπείας και ήταν από τους κύριους υπεύθυνους για την τουρκοποίηση της Ελλάδας. 'Ηταν ένας Ξανθόπουλος στο χώρο του. Ενώ ο Στράτος ! Στράτος for ever ! Power !
Αν μιλάει κανείς για ελληνικό λαικό τραγούδι τί θα βάλει ; Για μένα ελάχιστοι εκφράζουν το ατόφιο λαικό τραγούδι που μπορώ να ακούσω. Ο Στράτος είναι ίσως ο πρώτος, Nr.1 του ελληνικού καθαρόαιμου τραγουδιού, πριν μπασταρδευθεί, πριν γίνει λαικό ποπ και σκυλάδικο Γονίδη και λοιπών κατιμάδων. Δεν ανήκει ούτε καν στο ελαφρολαικό. Είναι ατόφιο λαικό τραγούδι, είναι μεγαλείο. 'Εχει και πλάκα συχνά.
Αφιλότιμη. Το καλύτερό μου.

Κοίτα ότι ενώ οι στίχοι είναι μελαγχολικοί και εκφράζουν παράπονο, η μουσική δεν σε θλίβει, δεν είναι αμανές, ίσα ίσα σε φέρνει στο κέφι. Πώς να το τραγουδήσει αυτό ο Τούρκος ο @@ίδης ; Στράτος ! Πάουερ.
Ήμουνα μοναχοπαίδι, ήμουνα μοναχογιός,
κι έχω γίνει ψυχοπαίδι, κι έχω γίνει παραγιός.
Στη δική σου την καρδιά, αφιλότιμη,
πόσο λάθος με μετράς, αφιλότιμη.
Ήμουνα ο νοικοκύρης, ήμουνα ο σεβνταλής,
κι έχω γίνει μουσαφίρης, κι έχω γίνει κουρελής.
Στη δική σου την καρδιά, αφιλότιμη,
πόσο λάθος με μετράς, αφιλότιμη.
Αφιλότιμη
ΚΑΙ ΑΥΤΟ το ανεπανάληπτο !
'Οσο υπάρχουν τράπουλες θα βγαίνουνε ρηγάδες
κι όσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες