Αυτό το τραγούδι τραγουδιέται αρχικά με τα χέρια,
μετά η ψυχή αναλαμβάνει
κι ώσπου να τερματίσει διανύει μια τρομερή πορεία
με κέρδος την απομόνωση του εραστή που είναι μαζί
έρωτας και φυλακή...
Σπαρακτικό και ταραχώδες.
Το ονομάζω
περγαμηνή
(και μπορώ και φαντασιώνομαι τα ανομολόγητα δάκρυα που φωλιάζουν μέσα του)
Σκοπός είναι να ζωγραφίσουμε τα σπαθιά,
και λίγο πριν μας κόψουν,
να ζωγραφίσουμε και τις θήκες
γιατί αλλιώς θα είναι μια νέα υποταγή στην δριμύτητα.
Δεν μπορεί κανείς να βγει από τον σουρρεαλισμό
χωρίς να πέσει πάνω σε λυρικές απολαύσεις με λίπασμα
την ανάπτυξη της μελαγχολίας.
Ωδή στον έρωτα.
Εκφράζει έναν κατακλυσμό συναισθημάτων.
Μου δημιουργεί εικόνες μιας πολύ όμορφης γυναίκας
που αρχίζει να χορεύει με τα πέπλα της μόνο για τον καταθλιπτικό σουλτάνο της.
Είναι τόσο ομορφη που ο σουλτάνος προστάζει, να της αφαιρούν ένα πέπλο
κάθε φορά που σταματά.
Είχε μείνει γυμνή, αφού της έβγαλαν και το τελευταίο πέπλο,
αλλά ο σουλτάνος νωχελικά συνεχίζει να προστάζει να την γυμνώσουν:
σπεύδουν και την γδέρνουν ζωντανή.
Δεν είναι λιγότερο αληθινό ότι το τριαντάφυλλο χωρίς τα πέταλα του
εξακολουθεί να είναι το
τριαντάφυλλο, κι εξ' άλλου, στην ιστορία,
η νεαρή εξακολουθεί να χορεύει...
Αυτό το τραγουδάκι είναι μάλλον διατεθειμένο να αντιπαρέλθει
αυτή την ακεραιότητα,
ν'αρκεσθεί σε ό,τι οι μεν και οι δε του αφήνουν ανάμεσα σε δυο μικρές
προδοσίες που θεωρούν ότι δικαιολογούν με το σκοτεινό, το μισητό
πρόσχημα ότι πρέπει να ζήσουν.
Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε στην ελεημοσύνη τέτοιων ψυχοτράγουδων.
Νομίζουμε ότι αυτό που ζητάμε επιφέρει μια συγκατάθεση, μια ολοκληρωτική
άρνηση, που δεν πληρώνεται με λέξεις (και για αυτό επιστρατεύουμε στίχομελωδίες),
να συντηρείται κανείς από ελπίδες αδύνατης θέλησης.
Τελικά, το κλειδί της αγάπης, που ο ποιητής έλεγε ότι είχε βρει,
ας ψάξει καλά: το έχει.
Απ´'αυτόν μόνο εξαρτάται να υψωθεί πάνω από το φευγαλέο αίσθημα ότι ζει
επικίνδυνα και πεθαίνει. Ας χρησιμοποιήσει, περιφρονώντας
όλες τις απαγορεύσεις, το εκδικητικό όπλο της ιδέας ενάντια στην
ηλιθιότητα όλων των όντων κι όλων των πραγμάτων και μια μέρα
νικημένος -αλλά νικημένος μόνο αν ο κόσμος είναι κόσμος-
θα δεχθεί την εκπυρσοκρότηση των θλιβερών του όπλων.
Και τότε θα πληρωθεί ο στίχος "shoot me on the ground"
κι ας ζωγραφίσαμε σπαθιά στη προηγούμενη στροφούλα.
Ντεντικέηντιντ:
Closer
