Διδακτική Ιστορία | Τρέλα και Λογική

Απο το βιβλιο "Η Σκοτεινη Πλευρα του Ηλιου" της Χρυσας Δημουλιδου....

Η ΤΡΕΛΑ και η ΛΟΓΙΚΗ ειναι πρωτες ξαδερφες. Κατοικουν στο ιδιο σπιτι σε διαφορετικα δωματια. Στο δωματίο της Τρελας δεν υπαρχουν παραθυρα, δεν υπαρχουν καθρεπτες, δεν υπαρχουν μνημες, επικρατει ακαταστασια, ομως δεν υπαρχει μοναξια. Η Τρελα σερνει τα κουρελια της και τα αχτενιστα μαλλια της με περισσια αξιοπρεπεια. Δεν την ενδιαφερει τι γινεται εξω στον κοσμο. Μιλαει ωρες ατελειωτες με τους τοιχους θεωρωντας τους φιλους της. Ειναι οι φιλοι της - νοιωθει ευτυχισμενη!!

Στο δωματιο της Λογικης υπαρχουν παραθυρα, υπαρχουν καθρεπτες, υπαρχουν μνημες, επικρατει ταξη, καμμιά φορα ομως υπαρχει μοναξια. Η Λογικη, καλοντυμενη και καλοχτενισμενη, δεχεται φιλους, ομως ειναι δυστυχισμενη!

Αν και βρισκονται τοσο κοντα, δεν εχουν καμμια επαφη μεταξυ τους. Καποια μερα ομως ξαφνικα η Λογικη αποφασιζει να χτυπησει την πορταα της εξαδελφης της. Η Τρελα, αν και λιγο ξαφνιασμενη απο την απροσμενη αυτη επισκεψη, την υποδεχεται με ανοιχτη αγκαλια. Οι δυο εξαδελφες αγκαλιαζονται τρυφερα, νοιωθοντας μια περιεργη αγαλλιαση.
Λιγο καιρο αργοτερα η Λογικη ξαναεπισκεπτεται την Τρελλα και αυτο επαναλαμβανεται ολο και πιο συχνα, τοσο που διαπιστωνει, οτι ο τροπος ζωης της εξαδελφης της της ταιριαζει περισσοτερο. Αποφασιζει να συγκατοικησει μαζι της.

Δε σπαταλα πια χρονο σε καθρεπτες, αδιαφορει για την εμφανιση της, για τους φιλους της, σβηνει σιγα σιγα τις μνημες απο το μυαλο της, τ' αφηνει ολα στην τυχη τους και επιτελους αρχιζει να μη νοιωθει αυτη την απεραντη μοναξια, αυτη την απογνωση, αυτον τον πονο που σιγοτρωει τα σωθικα της. Λιγο καιρο αργοτερα νοιωθει λυτρωμενη, ευτυχισμενη και κυριως δεν ποναει πια.

Ο ΠΟΝΟΣ!!! Ο καταραμενος πονος ειναι η βασικη αιτια της αναπαντεχης συμφιλιωσης.
Οι δυο εξαδελφες εχουν γινει πια ενα σωμα, μια ψυχη. Η προσωπικοτητα της Λογικης εχει αφομοιωθει ολοκληρωτικα απο την προσωπικοτητα της Τρελας.

Η Λογικη δεν υπαρχει πια.

Υπαρχει μόνο η Τρελα.