Μακάρι η ζωή να ερχόταν με κάποιου είδους εγχειρίδιο. Μισώ την αβεβαιότητα, μισώ και το παρελθόν. Μισώ το τώρα και την ιδέα του μέλλοντος. Μου είναι εύκολο να ακολουθώ κανόνες όταν μου δίνονται. Νιώθω σαν σε μόνιμο safe zone. Μου είναι τόσο δύσκολο να βγω από το κρεβάτι, να συρθώ μέχρι το σαλόνι, και να μην μπορώ να μιλήσω σε κανέναν για αυτό. Να νιώθω βάρος, έναν μόνιμο πόνο στο σώμα, να λέω «Το αξίζω» και να νιώθω άσχημα όταν τα βρίσκω με εμένα. Τι να πω; Και σε ποιον; Δεν ξέρω αν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία όταν πεθαίνουμε, αλλά σίγουρα την χρειάζομαι.
