ΟΚ, η ψυχραιμία μας έχει γίνει δεύτερη φύση...
Αρρώστιες, καταστροφές, θάνατοι, ...πάντα ψύχραιμη, πάντα νηφάλια, πάντα αυτή που δεν αφήνεται να βουλιάξει, που δεν πανικοβάλλεται, που σφίγγει τα δόντια και συνεχίζει ακόμα κι αν αυτό είναι η φαρμακερή (ή και σωτήρια) ρουτίνα και τραβάει και τους άλλους μαζί της.
Αλλά Κουράστηκα.
Και τώρα αυτό?
Μέχρι πότε θα πάει πια?!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.